شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اقرار مفلّس در حال تفليس نسبت به عين مسموع نيست زيرا حق غرماء باعيان اموالش تعلق مىگيرد . مؤلف گويد : مقصود اين است كه مفلّس در حال تفليس بگويد مثلا اين فرش يا خانه مال من نيست و متعلق به زيد است . شارح ( ره ) مىفرماين : جهت نپذيرفتن اين اقرار از او اين است كه بمنزله اين است كه اقرار بمال غير نموده كه از آن فلانى است از اينرو چنين اقرارى مسموع نميباشد و نيز دليل ديگر اين است كه وى از تصرفات مالى ممنوع است و چون اقرار بمال خود نوعى تصرف است لاجرم از وى نمىپذيرند . قوله : و لا يقبل اقراره : يعنى اقرار مفلّس . قوله : باعيان ماله قبله : ضمير در [ قبله ] به اقرار راجع است . قوله : فيكون اقراره بها : ضمير در [ اقراره ] به مفلّس و در [ بها ] به عين عود مىكند . متن : و يصح إقراره بدين لأنه عاقل مختار فيدخل في عموم : إقرار العقلاء على أنفسهم جائز ، و المانع في العين منتف هنا ، لأنه في العين مناف لحق الديان المتعلق بها و هنا يتعلق بذمته ، فلا يشارك الغرماء المقر له جمعا بين الحقين .